Zullen we??

Vijf jaar geleden

“Ik moet écht even weg hier, mam. Ik heb zó’n behoefte aan een stille plek in de natuur, ver weg van alles en iedereen, waar ik in alle rust aan mijn herstel kan werken… M’n lichaam smeekt erom.”

De wind door mijn haren, het zonnetje op mijn gezicht, mijn voetafdrukken in het zand en het rustgevende geluid van de kabbelende zee. Al die jaren in mijn donkere kamer heb ik daar naar verlangd. Wanneer het lukte, in de zeldzame, iets meer heldere momenten, speelde ik het af als een film in mijn hoofd. Het werd een soort ontsnapping aan de hel die de werkelijkheid heette. Het strand is een magische plek voor mij en staat symbool voor vrijheid. Geen betere plek voor het leegmaken van je hoofd. De wind waait alle zorgen weg en de golven van de zee nemen hen met zich mee. Maar al die tijd was het verre van mogelijk en niets meer dan een vage herinnering en een groot verlangen. 

De laatste keer dat ik naar het strand ging, was tevens een van de laatste activiteiten buiten de deur voor mij. Eigenlijk ging het op dat moment mis. Ik kreeg terwijl we daar waren zó veel hartkloppingen en overslagen dat we op de terugweg bij de huisartsenpost belandde en ik thuis kwam met stickers op mijn borst en een kastje om mijn hartslag te meten.

Nu ik iets meer aankan en af en toe even in de tuin kan zitten, leek de mogelijkheid om weer eens naar mijn favoriete plek te gaan opeens iets dichterbij te komen. “Laten we het gewoon doen Bent, ik ga kijken wat we kunnen regelen.” Zei m’n moeder vastberaden. Een dag naar de zee is niet mogelijk. Ik moet een plek hebben waar ik me helemaal terug kan trekken en kan herstellen van alle prikkels en inspanningen van de reis erheen. Waar we toen bij terecht kwamen, bood perspectief. Namelijk het fenomeen: strandhuisjes✨

Door het C-virus was helaas alles al volgeboekt voor dit jaar. Dus na het internet af te hebben gezocht en een oproep gedaan te hebben via mijn platforms, kwam er opeens een plekje vrij! 

Morgen is het al zo ver. Dan zit ik een week lang met mijn moeder in zo’n huisje aan zee. Alles net zoals thuis, maar dan zodra ik mijn deuren open sla wanneer dat kan, niet de tuin, maar het strand! Ik krijg al kriebels in mijn buik als ik er aan denk. De eerste keer in al die jaren dat ik ergens heen ga voor iets anders dan een ziekenhuisafspraak. 

Het wordt nog even spannend, want ik heb zacht uitgedrukt een zwaar weekje achter de rug, dus fingers crossed dat mijn lichaam het toelaat🙏

Mijn moeder heeft het zo geregeld dat we met de auto bijna tot voor het huisje mogen rijden. Dus dat scheelt al een boel. Ik hoop zo dat ik hier, na het bijkomen van de reis er naartoe, echt even helemaal tot rust kan komen en dat de zee, de frisse lucht, een andere omgeving en het zand tussen mijn tenen mijn lichaam goed doen… 

Veel liefs en wat zou het tof zijn als ik straks een paar mooie foto’s met jullie kan delen vanaf het strand! Ik ga mijn best doen❤️

Magic Everyday


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard