Voor heel even vrij

Ik word wakker en het voelt als een normale dag. De nacht was onrustig en de beroerdheid giert door mijn lijf. Ik druk op de bel, waarop mijn moeder in stilte mijn selderijsap komt brengen, net als thuis. Het half uur daarop doe ik een meditatie om te proberen mijn lichaam wat tot rust te brengen en voor te bereiden op de dag, net als thuis. Wanneer de meditatie klaar is, haal ik een paar keer diep adem en denk ik: oké, daar gaan we. Net als thuis. Ik stap mijn bed uit als iemand die er al een heel leven, vol zwaar lichamelijk werk, op heeft zitten en loop naar de deur. Net als thuis. Maar vandaag is niet álles zoals thuis. Want ik weet dat zodra ik de deur open doe, ik iets zal zien wat mijn dag gaat maken. Dat ik voor even een ander wereldje in stap. Met een voor mij sprookjesachtig uitzicht, een hemels geluid en een magisch gevoel. En alleen die gedachte brengt al een glimlach op mijn gezicht. Ik open de deur en daar is het. Daar is dát waar ik al die jaren zo naar heb verlangd. Aan de andere kant van mijn raam. Het strand in heel zijn hoedanigheid. De zee nog geen twintig stappen van mij vandaan. 

We hebben het zó fijn gehad. De wind in mijn haar, het zand tussen mijn tenen, de geur van het zoute water, golven hoger dan ik ooit eerder heb gezien, mooie schelpjes en alles één deur van mij vandaan. En ja, ik heb mezelf over al mijn grenzen gepusht, wat ik nu natuurlijk moet bezuren, maar het was het meer dan waard. Ondanks dat ik toch een soort van gevangen zit in mijn lichaam dat ziek is, heb ik me voor een paar dagen op een bepaalde manier vrij gevoeld. 

Ik loop de kamer in nadat ik een tijd in de donkerte en stilte heb gelegen en zie de zee heel dicht bij het huisje komen. Een mix van dankbaarheid, verwondering en een gevoel dat ik al heel lang niet echt heb gevoeld, gaat door mij heen. ‘Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik heb nu al…’ ‘heimwee?’ Maakte mijn moeder mijn zin af. ‘Ik ook, écht, ik zou hier zo kunnen wonen’ zegt ze, zichtbaar balend dat we alweer bijna naar huis moeten. Het was fijn om te zien hoe mijn lieve mams ook zo aan het genieten was. Ze was niet bij het raam weg te slaan, uren heeft ze naar de zee gekeken. Zo’n uitzicht verveelt gewoon niet. 

Ik zou willen dat ik langer de tijd had gehad. De reden dat ik mijzelf nu over al mijn grenzen heb gepusht en niet tot rust ben gekomen, is omdat ik het liefst geen seconde van het strand en het uitzicht wilde missen. Een week vliegt echt voorbij. En het was gewoon zó bijzonder! Ook het feit dat ik een paar mooie foto’s wilde, was niet heel bevorderlijk voor mijn lichaam natuurlijk. Maar deze week (en het terug kunnen kijken van de foto’s) was zó goed voor mijn geest🙏 

Voor nu ga ik proberen te herstellen. En na te genieten. En mij te verheugen op de volgende keer alvast. Want dit avontuurtje was méér dan voor herhaling vatbaar✨

Heel veel liefs, 

Bente 


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard