Liefde voor mij

Ik staar voor mij uit en krijg opeens een flashback van een herinnering van ongeveer negen jaar geleden. Als een film speelde het zich in mijn gedachten af. Daar zat ik. Op het randje van mijn bed, mijn gezicht nat van de tranen. Ik ben altijd al een hooggevoelig en onzeker meisje geweest, maar dit gevoel werd pas echt gevoed door de toxische relatie die ik op dat moment had en door alle mensen die mij, en het feit dat ik ziek was, al jarenlang niet serieus namen. In bijna elk gesprek dat ik voerde, moest ik mij verantwoorden. Er werd achter mijn rug om geroddeld, kreeg de meest lelijke uitspraken naar mijn hoofd geslingerd en ik werd aangekeken alsof ik alles uit mijn duim zoog. Door artsen, leraren, vriendinnen, kennissen en mensen uit mijn omgeving. Alsof het feit dat ik mij continu hondsberoerd voelde, op mijn tandvlees en tegelijkertijd op de toppen van mijn tenen (én op eieren: toxische relatie) liep, niet al zwaar genoeg was. Nergens was ik écht veilig. 

Ik weet niet precies meer wat er is gebeurd vlak voor het moment dat ik huilend op de rand van mijn bed zat, maar ik weet wel dat het de druppel is geweest. Ik wist gewoon niet meer wat ik met mijn frustratie en onmacht aan moest. Het was zo’n vorm van verdriet dat je hele lijf overneemt. Dat je lichaam laat schokken terwijl de meest gekke geluiden je mond verlaten. Snot uit je neus, mascara overal. Verdriet vanuit je tenen en in elke vezel in je lijf. Dat het gewoon pijn doet in je hart. Voordat ik het wist, had ik mijn handen naar mijn borst gebracht, net onder mijn sleutelbeenderen. Ik voelde mijn nagels mijn huid doordringen. Ik kneep zo hard als ik kon, met alle pijn, alle woede, alle frustratie, alle onmacht en verdriet dat zich de laatste jaren had opgebouwd. Na een paar seconden, toen de pijn van het knijpen begon te overheersen, realiseerde ik mij opeens wat ik aan het doen was. Geschrokken liet ik los en keek ik naar mijn handen. Fuck, bloed. Ik rende zo snel als ik kon naar de spiegel en zag toen pas voor het eerst hoe gebroken ik eruit zag. Lichamelijk op en nu ook mentaal geknapt. Voorzichtig trok ik mijn sjaal omhoog en zag ik wat dat had achtergelaten. Twee rijtjes van vier nagelafdrukken, gevuld met bloed. Ik werd misselijk van de gedachte dat ik dit mijzelf had aangedaan. Was ik écht zo diep gezonken? 

Ik kan het me nu niet meer voorstellen. Dat ik in staat was om dat te doen. Te denken over mijzelf wat ik toen dacht. Keer op keer te pikken wat er tegen- en over mij gezegd werd. Terwijl ik zelf zo mijn best deed om alle ballen hoog te houden en niemand pijn te doen. Ik voel medelijden met het meisje van toen. Zou haar in mijn armen willen nemen, willen laten voelen hoe onvoorwaardelijk lief ik haar heb en hoe trots ik op haar ben, willen laten zien in wat voor enorm sterke vrouw ze aan het veranderen is, willen vertellen dat het goed komt, dat mensen haar gaan geloven, gaan steunen zelfs. Dat zij haar allemaal waarderen om wie ze écht is. En dat er altijd mensen zullen zijn die dat niet doen, maar dat dat komt door dingen waar zij zelf mee worstelen en dat dat verder los van haar staat. Dat die mensen maar hooguit een paar seconden van hun dag met haar bezig zijn en daarna weer doorgaan met hun eigen leven. Dus ze lekker moet doen waar zij geluk uithaalt. Dat het leven te kort en te magisch is om ons druk te maken om dat soort dingen. Ik zou haar aanmoedigen om haar dromen achterna te gaan en daarvoor in het diepe te durven springen, alleen maar dingen te doen waar haar hart sneller van gaat kloppen en haar ogen van gaan stralen. 

Het is bijzonder in hoeverre iemand zich persoonlijk kan ontwikkelen wanneer het noodlot toeslaat. Wanneer je geen andere keuze hebt dan stil te zijn. Alleen. Zonder enige afleiding. Te luisteren naar je lichaam, eindelijk. Wanneer je wel tot de kern móét komen om te overleven. Wanneer je bijna niets meer te verliezen hebt en daardoor in gaat zien wat er écht belangrijk is in het leven. Waar we nou eigenlijk allemaal elke dag voor op zouden moeten staan. En voor dat extra stukje wijsheid ben ik dankbaar. Ik voel me rijk. Met mijzelf. Met jullie. Met de liefste mensen om mij heen. En als ik binnenkort beter ben en weer écht kan leven. Wanneer ik mij oprecht goed voel, vol energie. En alles kan doen wat ik wil doen, wanneer en waar dan ook. Gewoonweg omdat mijn lichaam dat toelaat. Dan kan ik met volle overtuiging zeggen: ik had het niet anders gewild…

Magic Everyday


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard