2020: Het meest bizarre jaar ooit?

Ik heb mij nooit kunnen voorbereiden op de rollercoaster die mij te wachten stond dit jaar. Terwijl ik dacht dat die al jaren gaande was, was dat eigenlijk alleen nog maar het stukje waarbij je langzaam omhoog getakeld wordt. Zodra 2020 begon, schoot ik naar beneden en vanaf dat moment kwam ik in een wirwar van loopings terecht. 

Oke, als ik eerlijk ben, begon dat eigenlijk al een half jaar eerder. Toen ik de diagnose kreeg en ik voor mijn gevoel in no time moest beslissen wat ik zou doen. Vanaf dat moment ging ik op slot. Het was te veel wat er allemaal gebeurde. En te snel. Veel te snel om überhaupt te verwerken. 

In juli 2019 kreeg ik de diagnose en in februari 2020 lag ik op de operatietafel. Die periode daartussen is eigenlijk maar één grote waas van onderzoeken, hoop, twijfels en afwachten. De operatie zelf en de weken daarna zijn traumatisch geweest, ik zal dit verhaal echt nog een keer met jullie delen, maar tot nu toe ben ik nog steeds niet klaar om het, door er in detail aan te denken, her te beleven. 

In quarantaine

Eigenlijk vrijwel meteen toen ik thuiskwam uit het ziekenhuis, moesten mijn moeder en ik in quarantaine. De eerste weken was ik nog van de wereld, maar na een paar weken realiseerde ik mij wat er aan de hand was. Overal op tv en social media zag je hoe mensen aan de beademing lagen en o.a. overleden doordat ze waren gestikt. En laat dat nou net op dat moment mijn grootste angst zijn geweest door de traumatische ervaring in het ziekenhuis. Ik ging slapen met een zenuwachtig gevoel en werd wakker met een zenuwachtig gevoel. Iets wat na zo’n zware operatie nou niet bepaald goed is voor je herstel. Ik was op dat moment namelijk nog véél zieker dan voor de operatie. Als ik het coronavirus zou oplopen, zou dat waarschijnlijk niet goed aflopen.

Mindfuck

Dat ik na de operatie nog veel zieker was dan vóór de operatie, was één grote mindfuck. Waar je verhalen leest dat mensen zich meteen een stuk beter voelen en een paar weken later alweer bijna hun leven terug hebben, was het bij mij totaal het tegenovergestelde. Maanden lang was ik er véél slechter aan toe en heb ik gedacht dat ik misschien wel een enorme fout had begaan om die operatie aan te gaan. Daarnaast was door de andere stand van mijn kaak en hoofd, mijn gezicht veranderd in iets waar ik zelf liever niet naar keek en kreeg ik nauwelijks nog eten in- en geluid uit mijn mond. Mentaal had ik het nog nooit zo zwaar gehad. Zou dat allemaal nog beter worden? Zou ík ooit beter worden? Zou ik ooit weer kunnen zingen? Maar elke dag sprak ik mijzelf toe dat het beter werd. Het kon niet anders. Het móést. 

Omie

Doordat wij in quarantaine zaten, kon ik de mensen die ik juist zo hard nodig had, niet zien. Geen stille armen om mij heen van mijn oma’s en opa, geen opbeurende lach van mijn zus of de geruststellende knuffels en energie van mijn vriend. 
Zelfs niet toen ik mijn oma, één van de belangrijkste mensen in mijn leven, verloor. Waar ik begin april nog een brief aan haar schreef (die ze waarschijnlijk nooit meer heeft gelezen) waarin stond dat dit het jaar werd waarin we eindelijk weer vaker samen konden zijn, overleed zij een paar weken later aan Corona. Zonder ons. Zonder afscheid. 

Ik merk dat ik het nog steeds bíjna niet besef. Ik kom totaal niet bij mijn gevoel. Er was zó veel gaande dat er bijna geen tijd was om er echt bij stil te staan. Om te rouwen. Mijn lichaam had het laatste beetje reserve-energie dat ik in mij had, keihard nodig om te herstellen van de zware operatie. 

Niet meer kunnen schrijven?

Maanden van 24/7 bezig zijn met mijn herstel gingen voorbij en ik zat emotioneel nog steeds zo goed als op slot. Blogs schrijven, lukte niet meer. Het was allemaal te veel om het te kunnen beschrijven en waarschijnlijk voor jullie om het te begrijpen. Daarom besloot ik voor mijzelf er geen druk op te leggen. Maar tegelijkertijd kreeg ik het gevoel dat ik het “kunnen schrijven” een beetje kwijt was. 

Dun lijntje

Langzaam, na een paar maanden, waren er kleine verbeteringetjes te merken. Zo konden mijn gordijnen opeens een stukje langer open, lukte het mij om van de zomer steeds iets langer buiten te liggen en kon ik steeds íétsje meer aan. Maar het was enorm fragiel. Waar het de ene dag de goede kant op leek te gaan, was het de volgende dag weer een hel. 

Mijn eerste uitje in jaren!

In augustus merkte ik dat de behoefte aan rust in mijn hoofd op een fijne plek, groter was dan ooit, waarop mijn moeder besloot een strandhuisje te boeken. Dat het überhaupt mogelijk was dat we daar over nadachten was al heel bijzonder, laat staan dat het uiteindelijk ook echt heeft door kunnen gaan eind september. Het was lichamelijk enorm zwaar en ik ben daarna ook wel even een flink tijdje ingestort, zo erg dat ik er eigenlijk niet echt aan terug wilde denken omdat ik dan alleen maar wist hoe beroerd ik me voelde. Maar sinds afgelopen maand kan ik naar de foto’s kijken en denken: wauw. Je hebt dat gewoon geflikt!! En er zijn ook echt momenten geweest waarop ik er volop van heb genoten ondanks alles en dat gevoel kan ik nu weer een beetje terugroepen af en toe.✨

Tekst gaat na de foto’s verder

Creatieve stortvloed

Sinds er hoopvolle dagen kwamen waarin ik weer íétsje meer aankon, leek er ook een soort verschuiving plaats te vinden van mijn creativiteit. Waar schrijven niet meer lukte, kreeg ik opeens zin om allerlei andere dingetjes te doen. Ik begon met het schilderen van steentjes, wilde (met hulp van mams) koekjes bakken, heb een boek vol met intuïtieve teksten en schetsen gemaakt en nu ben ik bezig met het maken van digitale portretten (had geen idee dat ik dat kon). Alsof alle creativiteit waar de afgelopen jaren geen ruimte voor was, er nu opeens als een stortvloed uitkomt. 

Tekst gaat na de foto’s verder

Douwe ♡

Eind oktober overleed mijn beste hondenvriendje plotseling. 10,5 jaar lang en vooral de laatste jaren was hij echt een lichtpuntje in mijn dagen. Ik was er zo verdrietig over dat ik eigenlijk dacht dat het verdriet van de rest van het afgelopen jaar er ook een beetje uitkwam. Voor een week deed ik mijn telefoon uit en probeerde ik mijn gevoel over mij heen te laten komen. Maar dat heeft nog steeds niet veel geholpen helaas🙃

Hoe gaat het nu?

Wel leek het daarna in mijn herstel een paar weken lang weer iets beter te gaan. Ik kon opeens echt een stukje meer en hoewel ik daar bijna euforisch van werd (dit gaat de goede kant op!), voelde ik wel dat mijn lichaam strak stond van de adrenaline en dat ik waarschijnlijk binnenkort zou instorten of er iets als een virus aan zat te komen. En natuurlijk was dat ook zo. Een draaiduizeligheidsaanval die een week lang duurde (en de nasleep die nog langer duurde natuurlijk). Het was verschrikkelijk. En daarmee werd ik er gelijk weer even aan herinnerd hoe het ook alweer was vóór de operatie. Het is bijzonder hoe je zo snel een soort van vergeet hoe dat ook alweer precíés voelde. Schijnt een beschermingsmechanisme van het lichaam te zijn. En wat dat betreft heb ik toch echt wel al wat mooie stappen gezet waar ik enorm dankbaar voor ben. 

De dagen dat ik niets anders dan plat, in het donker en in complete stilte kon liggen, zijn nu uitzonderingen geworden. De prikkelovergevoeligheid is heel langzaam steeds iets minder aan het worden. Waardoor het nu dus elke dag wel lukt om even een paar keer de huiskamer in te lopen, even op het bankje in de tuin te zitten of te tekenen. En mijn gordijnen zijn bijna de hele middag open.

Van elke foto die je van mij ziet (bijvoorbeeld op mijn Instagram @bentealinda), moet ik nog steeds een week herstellen, ik ben nog steeds huisgebonden en bezoek is nog steeds bíjna niet te doen (nu bezoek zelfs eigenlijk even niet mag, voel ik me daar in ieder geval ietsje minder schuldig over). De hoopvolle periodes wisselen zich nog steeds af met periodes van een stuk slechter en daarbij natuurlijk de angst dat dat zo blijft. Ik voel me niet goed, zelfs niet óke. Ik voel me nog steeds elke dag ronduit slecht. Maar ik mag in mijn handjes knijpen als ik het vergelijk met de ondraaglijke hel van voor de operatie. Echt. 

Ik ben er nog lang niet. Ik ga niet meer roepen dat dit míjn jaar wordt. Dat brengt te veel druk met zich mee. En ik wil dat het iederééns jaar wordt. Ik doe er alles aan om te herstellen en ik geloof gewoon vanuit het diepste in mijn hart dat dat gaat lukken. Op dit moment zit ik heel erg in een fase van “go with the flow” zolang ik er maar alles aan doe, komt het goed. En dat doe ik. 

Wish baby, wish!

Vorig jaar stonden we met oud en nieuw om 00:00 uur voor heel even met z’n vijven in de tuin, onder een hemel die verlicht werd door een vuurwerkshow, met onze armen om elkaar heen en onze ogen dicht. Iets wensend wat jullie waarschijnlijk allemaal kunnen bedenken. Dit jaar deden we met z’n zessen hetzelfde. Maar dan op afstand. En minder vuurwerk. Maar die lichtpuntjes zorgden we zelf wel voor.

Ondanks dat dit een bizar jaar was, met enorme dieptepunten, overheerst het hoopvolle gevoel bij mij. Ik zie het als een jaar waarin ik me wel weer verder heb móéten ontwikkelen. En daar ben ik dankbaar voor. Ik zou in ieder geval absoluut niet meer terug willen naar voor de operatie en ik denk dat dat al genoeg zegt. Maar ik wil wel verder. Véél verder. Totdat ik mij eindelijk goed voel. Vol energie. En daardoor kan gaan en staan waar ik wil met de mensen en dieren van wie ik houd. En in de tussentijd geniet ik van de kleine dingetjes die langzaam weer kunnen. Misschien ben ik zelfs voor iets aan het kijken wat mijn wereldje een klein beetje groter kan maken😏 Wordt vervolgd…. 

En zoals op de achterkant van mijn zelfgemaakte kerstkaart stond: 

Magic Everyday


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨

Magic Everyday

Postbus 1025
1700BA Heerhugowaard