Mijn operatie-verhaal: deel 1

De tranen staan in m’n ogen, mijn vingers trillen, m’n hart gaat tekeer en om de zoveel seconden moet ik happen naar adem. Het is niet voor niets dat ik het schrijven en delen van dit blog zo lang heb uitgesteld. Ik wist niet eens of er überhaupt nog een moment zou komen dat ik dit met jullie zou delen. Maar als ik dat niet doe, blijft dat tussen mij en het schrijven in staan. Helemaal nu er iets belangrijks staat te gebeuren..

Ik weet alleen niet zo goed wat ik wel en niet kan delen, zonder daarmee mensen tegen mij in het harnas te jagen. Dit nekkenverhaal en waar/bij wie, is inmiddels een gevoelig onderwerp geworden en het laatste wat ik wil, is dat mensen ergens een verkeerd beeld van krijgen, iets verkeerd interpreteren of misschien nog erger: bang maken. 

Waar je misschien dacht dat er niet nog meer bij kon, is dat er wel bij gekomen en ik ben nu op een punt beland dat het mentaal eigenlijk bijna niet meer te verwerken is. Maar om dat te begrijpen, zal ik met jullie toch echt eerst mijn operatieverhaal moeten delen.

Belangrijk oproepje

Ik heb getwijfeld om de reacties uit te zetten onder dit bericht, maar ik heb zó veel aan jullie steun-berichten, dus ik wil jullie vragen alsjeblieft even geen mening of advies te geven in de reacties (of in m’n dm), puur om mezelf te beschermen.. Als ik namelijk ook nog maar een béétje stress erbij krijg, bovenop wat ik nu al ervaar, ben ik bang dat ik ontplof🙃🤯 Maar ik wilde dit toch kwijt. Om het achter mij te kunnen laten en weer verder te kunnen. 

19 februari 2020

Onverwachts en harder dan nodig voelde ik een hand tegen mijn wang. Waarschijnlijk heeft het een tijdje geduurd voordat ik wakker werd. “Bente! Bente! Wakker worden.” Hoorde ik iemand streng zeggen. Ik probeerde mijn ogen te openen, maar dat lukte niet. Ik wilde haar zeggen dat ik het gehoord had. Maar toen ik probeerde te slikken voordat ik iets zou zeggen, merkte ik dat dat niet ging. “Ik kan bijna niet slikken” wilde ik zeggen, maar op dat moment voelde ik dat ook praten bijna niet lukte. En dat wát eruit kwam, een hoog en zacht piepstemmetje was. Enerzijds voelde ik dat het mijn stembanden waren door het intuberen, maar anderzijds voelde ik dat ik mijn mond niet open kreeg. Ik probeerde te bedenken hoe dat kon. En terwijl ik het nog een keer probeerde, voelde ik ook dat mijn kaak bijna tegen mijn borst aan werd getrokken. “We gaan je naar je kamer brengen” hoorde ik ze zeggen en op dat moment zakte ik weer weg. 

Naar mijn kamer

“We zijn er bijna” zei de verpleegkundige. Ik dacht aan hoe opgelucht mijn ouders en vriend waarschijnlijk waren nadat zij al die uren (8) tijdens mijn operatie op hete kolen hadden gezeten. Met mijn foggy hoofd vond ik dat ik een grapje moest maken zodat ze wat minder ongerust werden. “Nu heb ik dezelfde onderkin als jij” zei ik, nog steeds met m’n ogen dicht en dat zachte piepstemmetje, tegen mijn vriend (wij maken als grapje altijd een onderkin als we iets lekker/leuk vinden terwijl we “yesh” zeggen). Ik hoorde wat gelach om mij heen. Mijn vriend pakte mijn hand en kneep er twee keer in (ik hou van je), ik schijn nog twee keer terug te hebben geknepen, voordat ik weer wegzakte. 

Toen de narcose uitwerkte

Pas toen de narcose een klein beetje uit leek te werken, voelde ik hoe verschrikkelijk slecht ik mij echt voelde. Ik kon daarnaast nog steeds niet slikken, kreeg nog steeds mijn mond niet verder dan een halve centimeter open. En naast dat ik ook niets kon zien (alles was één grote waas, ook met bril en lenzen), voelde ik nu ook dat mijn keel dicht werd geknepen. Ik vroeg mij af wat er met mij aan de hand was? Dit las je helemaal niet tussen alle verhalen. Ik hoorde mij toch juist beter te voelen in plaats van slechter dan ooit? Had ik de grootste fout ooit begaan??

Nachtmerrie

Wel las ik een paar maanden vóór mijn operatie over een meisje dat precies dezelfde operatie had ondergaan voor precies dezelfde aandoening. Kotsmisselijk en verdrietig was ik na het lezen van haar verhaal, hoewel ik tegelijkertijd dacht: hoevaak gebeurt zoiets nou in de praktijk.. Om het vervolgens snel uit mijn hoofd te zetten. Maar vanaf het moment dat ik langzaam bij kwam uit de narcose, begon mijn verhaal steeds meer op haar verhaal te kijken. Met twee verschillen. Het eerste verschil was dat zij nog redelijk bij was en haar vriendinnen kon appen over het feit dat ze het gevoel had dat ze aan het stikken was. Waar ik zo van de wereld was dat ik met moeite aan de verpleging en artsen probeerde uit te leggen en uit te beelden dat ik het gevoel had dat mijn luchtpijp dicht werd geknepen en ik aan het stikken was. Zowel dat meisje als ik werden hierin niet écht serieus genomen. Wat de hele situatie nou niet bepaald draaglijker maakte. Ik was bang. Écht bang. In gedachten sprak ik mijzelf toe: ‘je gaat niet dood. Niet hier. Niet nu. Dat laat je niet gebeuren.’ Ik kreeg op een gegeven moment (met veel pijn en moeite door een scheef neusshot waardoor ze echt hard moesten duwen totdat er een knak te horen was en door continu verslikken) een buisje van ongeveer 15 cm lang en 3 cm breed door mijn neus, in mijn keel, zodat dat misschien iets meer lucht zou geven. Helaas was dit niet het geval en bleef de hel doorgaan. Ook vernevelen en zuurstof gaven geen enkele verlichting.

Het tweede verschil tussen het verhaal van dat meisje en mijn verhaal, is dat zij daadwerkelijk is gestikt en overleden en ik hier nog ben..

“Geen eten, geen drinken.”

Het feit dat mijn keel werd dichtgeknepen was niet het enige wat de hel een hel maakte. Op de een of andere manier stond mijn hele kaak anders. Daardoor kon ik mijn mond dus niet openen, kon ik niet slikken, verslikte ik mij continu (in mijn eigen speeksel, lekker) en stond m’n hele gebit anders waardoor ik niet een kauwbeweging kon maken. Drie dagen lang heb ik niets binnengekregen. Geen eten, geen drinken. Mijn lichaam werd steeds zwakker en zwakker en ik zat continu tegen flauwvallen aan. Na die drie dagen en een discussie tussen mijn moeder en de verpleging over sondevoeding, lukte het mij uiteindelijk om een paar nutridrankjes per dag binnen te krijgen. Vraag me niet hoe. De eerste twee weken was dat het enige wat ik binnenkreeg.

Hallucinaties

Je zou hopen dat je aan het einde van zo’n dag kunt zeggen “een goed nachtje slapen en dan kunnen we er morgen weer flink tegenaan”. Maar door dit alles sliep ik de eerste week niet. Helemaal niet. Geen uur. Geen minuut. Op het moment zelf had ik het niet door, maar achteraf herinner ik mij dat ik op een gegeven moment ook begon te hallucineren. Misschien was dat het enige positieve aan het verhaal, want ik zag (door m’n wazige beeld heen) in alle vlekken de mooiste kunstwerken en had daardoor tonnen vol inspiratie. Beetje jammer dat ik te ziek was om het ergens neer te zetten op dat moment🙃

Shock

Op een gegeven moment kwam mijn lichaam in een soort staat van shock. Ik had aan één stuk door tremoren. Wat ik ook deed, ik kon niet meer stoppen met trillen en schudden. Élke beweging die iemand maakte, élk allerkleinste geluidje dat ik hoorde, gaf mijn lichaam een optater en maakte mij zieker dan ooit. Mijn zenuwstelsel was compleet over de toeren. Ik kón niet meer. 

Naar huis

Toen ze aan het eind van de week ook nog eens begonnen met boren boven mijn kamer, hebben ze besloten dat ik maar zo snel mogelijk naar huis moest. Maanden lang ben ik slechter geweest dan voor de operatie. Maanden lang heb ik gedacht dat ik een enorme fout had begaan. 

Om degenen die deze operatie nog moeten ondergaan wat gerust te stellen: wat er bij mij is gebeurd, is vrij zeldzaam. Dus vergeet dit maar snel.

Er valt niet te beschrijven of te begrijpen hoe ziek ik mij gevoeld heb. Al deze woorden hierboven dekken de lading niet. Het is het ergste en engste wat ik ooit heb meegemaakt en ik had mezelf voorgenomen dit nooit van mijn leven meer te hoeven ondergaan. 

Totdat ik in december 2020 opeens weer keihard achteruit ging…

Klik hier voor “Mijn operatie-verhaal: deel 2”


Like mijn Facebookpagina en volg mijn Instagram om op de hoogte te blijven en getuigen te zijn van kleine magische momentjes✨